Daar zit je dan. Zaterdag 22 februari. 22 graden. Kir royal voor je neus en une dorade à la plancha onderweg. Iets gaat hier heel erg goed.
Ik ben weer in mijn Franse dorp, op precies 1268 kilometer afstand van mijn huis. Waarom juist Sanary-sur-Mer ‘mijn’ Franse dorp is, heb ik nog niet helemaal scherp. Wat maakt toch dat ik om de 8 weken naar de schommelende vissersbootjes in de oude haven móet turen? Tuurlijk: dit dorp is prachtig en hier is alles wat ik maar wil, maar na 10 dagen rondwandelen wil ik ook weleens mijn handjes om de keel van een Fransman leggen. En dan … een klein beetje knijpen. Want mon Dieu, die Fransen blijven toch een volk apart.
Ook al zijn er 2 luchthavens in de buurt: ik reis met de TGV. In zo’n 5 uur word ik van Brussel-Zuid naar Marseille gekatapulteerd. Het absolute hoogtepunt onderweg is een kopje koffie bestellen in de restauratiewagen: le bar. Die bar is overigens zelden 1 wagon verwijderd van je zitplaats. Alle andere keren zit le bar zo ver mogelijk naar achteren, wat echt om een ‘beslissing’ vraagt als je iets te eten of drinken wilt halen. Met een flinke dosis doorzettingsvermogen moet je je met 307 kilometer per uur schommelend door de paden te begeven, richting de koffie. Met 307 kilometer per uur een koffie bestellen, blijft overigens een geweldige beleving. Het voorbijflitsende Franse landschap. De geaarde Fransman achter de bar die toch-echt-eerst afmaakt-waar-hij-mee-bezig was, vóórdat je kunt bestellen. Het vraagt opnieuw om een beslissing: doorzetten. Schommelend je koffie bestellen. Schommelend je koffie aanpakken en daarna terugschommelen naar je stoel. Wat overigens op bepaalde delen overgaat in slingeren, waarbij je je links en rechts met je vrije hand aan treinbankjes vastklampt. Of aan medereizigers.
Vlak voor TGV-sation Marseille-St. Charles verandert er iets buiten. De kleur van de hemel? Van de huizen? Alle reizigers grijpen spullen en koffers en bewegen zich alvast naar de treindeuren. ‘Alvast’, want meestal duurt het nog ruim een kwartier voordat het perron verschijnt en de deuren opengaan. Ik doe hier altijd fanatiek aan mee, al is het me volledig onduidelijk waarom ik dit doe, en wat hiervan het nut is. Vastgeklemd tussen de tassen/jassen/Fransen/koffers luister ik dan naar het bericht dat wordt omgeroepen: over enkele minuten zijn we in Marseille. (Hetzelfde bericht volgt trouwens ook nog in een andere taal die volgens een oude legende ‘Engels’ is.)
Met een diepe zucht openen de treindeuren zich. Mijn voet zweeft even in de lucht voordat die het vasteland van Marseille bereikt. Ik sleep mijn veel te grote koffer achter me aan naar het kantoor van Hertz. Nog maar 43 kilometer met mijn huurauto en dan ben ik er weer. Bootjes turen in Sanary-sur-Mer.
Sanary-sur-Mer 