COUCOU

Overnachten doe ik al jaren in Pitibi: een chambre d’hotes gerund door Gerard. Hij schijnt het pand van een ruïne te hebben omgetoverd in een ongelooflijk sfeervol huis. Of je bent direct verliefd op dit huis of la maison ne vous convient pas*. Quote unquote Gerard. Hij weet intussen dat ik in kamer Bois wil slapen, en blokt mijn data mompelend in zijn dubbele boekhouding: in het digitale reserveringssysteem én op papier, met potlood en lineaal. Tot zover het Franse vertrouwen in ‘het systeem’.

*Het huis past niet bij u.

In Pitibi hangt een sfeer die voor een enorme rust zorgt. Vooral bij mij als fausse cliente, zoals ik hier tegenover wildvreemde Engelsen, Parijzenaars en Denen word aangeduid. Dat nepklant zijn heeft onder andere te maken met het feit dat Gerard geen Franse minicroissants meer voor mij hoeft te halen ‘s morgens. Mijn minismoothieapparaat is daarvoor in de plaats gekomen. Het apparaat dat ik ben ‘vergeten’ terug te slepen naar Nederland, en nu deel uitmaakt van de Pitibi-huisraad. Ik wéét dat Gerard weet dat ik ‘m expres ben vergeten. In plaats van een luxe appartement heb ik mijzelf een kastje in Sanary toegeëigend, zodat in in Nederland kan zeggen dat ik wel degelijk een eigen plek heb aan de Côte d’Azur.

Andere gasten maken wel gebruik van het aanbod aan minicroissantjes en petits pains au chocolat. In een enorme koelkast staan potjes jam en klompen roomboter die wachten op een uurtje buitenlucht om smeerbaar te worden. Het geeft allemaal niet, want juist het proces van je eigen ontbijt bij elkaar harken en vervolgens in een romantisch wit tuinstoeltje neerzakken met een Nespresso in de hand, is in Pitibi misschien wel het hoogtepunt van de dag. Die rust. De belofte van een nieuwe dag in Sanary-sur-Mer is mindfuller dan mindfull. Stilte. De zeemeeuw die standaard bij het ontbijt aanschuift om haar stukje brood te halen en daarna weer richting de Côte de Calanques vliegt. Niemand kijkt er meer van op.

Rust. Stilte. Zo hoort een ontbijt te zijn.

Waarna je je kapótschrikt als Gerard zich bij de gasten op het terras voegt. Dat Gerard de boel komt vermaken bij het ontbijt wil iedereen absoluut – hij vertelt verhalen waardoor je de hele dag wel zou willen ontbijten -, maar het gaat om de decibellen die daarmee gepaard gaan. Ook al weet je dat het gaat gebeuren, je schrikt je iedere ochtend een beroerte als je mijmerend de advocadoboom aan het bestuderen bent. Op je kwetsbaarst dus. ‘COUCOU? CA VA?’* Zo stapt Gerard bulderend het ontbijtterras op. ‘VOUS AVEZ BIEN DORMI? VOUS AVEZ TOUT CE QU’IL VOUS FAUT?’** En durf dan maar eens nee te zeggen.

*Koekoek, hoe gaat het? **Hebben jullie goed geslapen? Hebben jullie alles wat jullie nodig hebben?