Op de 1e dinsdag die ik ooit in Sanary doorbracht, kreeg ik het al te horen: morgen is dé markt. Nou roept iedere Fransman uit dat de markt in zijn dorp de mooiste/grootste/leukste is in heel Frankrijk, dus ik dacht: we gaan het zien.
Ik stond dan ook van mijzelf te kijken toen ik onlangs weer in Sanary was, en tegen een Nederlander zei: morgen is dé markt. Blijkbaar neem je toch een paar zaken over van die Fransen, als je maar lang genoeg in hun dorpen rondscharrelt. Het werd nog een tandje erger, want ik hoorde mezelf vervolgens ook nog zeggen: ‘De markt in Sanary is tot de mooiste in heel Frankrijk verkozen.’ Geen idéé in welk jaar dat was – en of het überhaupt klopt – maar ik heb het een keer gehoord, dus dan hoor je dat te herhalen. In de ogen van de Nederlander las ik: we gaan het zien.
De markt loopt van Pitibi, mijn chambre d’hôtes, tot aan het aangrenzende dorp Six-Fours-les-Plages. Er zijn zo veel kramen, dat je niet ‘even’ over de markt hobbelt. Het vraagt om een stevig Frans ontbijt, een systematische aanpak en 2 rustmomenten: even aansterken met un grand crème in Bar du Sport en – niet veel later op de dag – afdraaien met een glas rosé in La Marine. De horeca draait overuren op een zonnige woensdag.
Sinds ik met de TGV naar Sanary reis, heb ik mijzelf een maximum aan marktkoopjes opgelegd. Ik neem een forse shopper mee die ik ‘mag’ vullen, zodat de extra bagage op de terugweg te slepen blijft. Ook al leg ik het mezelf op, toch blijf ik het pijnlijk moeilijk vinden om een keuze te maken uit het enorme aanbod van theedoeken met lavendel- of olijfmotief. Meer keuze is er niet, maar ik vind deze al lastig genoeg.
Voor mij vormen 3 kramen het absolute hoogtepunt van de woensdag:
- La Grange à Fromages (kaasdealers voor kaasjunkies)
- Les Epices de Natacha (zo’n 2.364 kruiden à € 4,50 per 50 gram)
- Paul Ricard (‘originele’ asbakken, glazen en kannen van het pastismerk Ricard)
Dit soort kramen hebben op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Niet goed voor mijn onderhandelingspositie overigens, want ‘Paul Ricard’ ziet mij met mijn portemonnee in de aanslag op zijn kraam afkomen, terwijl ik vijfjes en tientjes wuivend op zijn rommel begin te wijzen. Niks ‘dealtjes’. Niks ‘2 voor de prijs van 1’. Ik betaal standaard de volle mep voor een beschadigde asbak met brandvlekken. Lachend. Want dit collector’s item komt naast mijn andere pronkstukken te staan: het unieke plastic glas en de licht beschadigde kan. Erger nog: ik heb zelfs een pastisfles aangeschaft waarvan er ‘waarschijnlijk’ maar 5 bestaan. Sure. Maar ik nam ‘m toch maar mee voor de hoofdprijs.
Sanary-sur-Mer 